กตํญญู-ขโมยส้มฝากแม่

ขโมยส้มฝากแม่

          สมัยราชวงศ์ฮั่น ลกเจ๊ก เด็กน้อยอายุเพียง 6 ขวบ ได้ไปเฝ้าคารวะอ้วนสุดเจ้าเมืองจิ่วเจียง ท่านจึงสั่งคนใช้ให้จัดส้มมาเลี้ยงแขกตามธรรมเนียม เมื่อลกเจ๊กได้ทานแล้ว  ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงมารดา จึงแอบหยิบส้มสองผลใส่ไว้ในแขนเสื้อ

    ครั้นถึงเวลากลับ ทำคารวะเพื่ออำลา บังเอิญส้ม ที่ซ่อนไว้หล่นลงมา อ้วนสุดเห็นแล้วก็พูดสัพยอกว่า “ลกเจ๊กเอ๋ย เจ้ามาเป็นแขก ไฉนจึงขโมยส้มของเรา ไม่กลัวคนเขาจะหัวเราะเยาะเอาหรอกหรือ” เด็กน้อยคุกเข่าแล้วกล่าวว่า “แม่ผมชอบทานส้มที่สุด จึงตั้งใจจะเอาไปฝาก เมื่อแม่ได้ทานก็นับว่าท่านได้เลี้ยงแขกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน”

    อ้วนสุดได้ฟังดังนั้นก็ชมเชยว่า เด็กอายุเพียงเท่านี้ยังรู้จักกตัญญูต่อมารดาหายากนัก จึงสั่งคนรับใช้ให้จัดส้มหนึ่งกระเช้าเดินตามไปส่งเด็กน้อยผู้ซึ่งมีความกตัญญูเป็นเลิศ

……………………………………………

ฝังลูกเพื่อแม่

          สมัยราชวงศ์ฮั่น  กัวจวี้ เป็นคนยากจน อยู่กับมารดาเพียงลำพัง บำรุงเลี้ยงมารดาและปรนนิบัติให้นางมีความสุข ต่อมามารดาได้ไปสู่ขอหญิงสาวให้มาเป็นภรรยาและให้กำเนิดบุตรชายอันเป็นที่รักของย่ายิ่งนัก เวลาทานอาหาร ย่าจะให้หลานทานส่วนของย่าจนอิ่มหนำ แล้วย่าจึงจะทานส่วนที่เหลือ นับวันเด็กยิ่งเจริญวัย อาหารที่หลานเคยทานเหลือบัดนี้ก็ไม่พอเสียแล้ว

    กัวจวี้เห็นแล้วเกิดความละอายใจ จึงบอกภรรยาว่าเราควรนำลูกไปฝังเสียเถิด แม่จะได้ทานอาหารอิ่มท้อง ลูกนั้นอาจมีใหม่ได้ แต่แม่ไม่อาจมีใหม่ได้อีก

    ขณะที่กัวจวี้ใช้จอบขุดดินลึกสามฟุตก็พบทองแท่งมีอักขระจารึกไว้ว่า “ฟ้าประทานแก่ลูกกตัญญู แม้ขุนนางชาวประชามิอาจแย่งชิง” สองสามีภรรยาจึงนำทองคำกลับบ้าน พวกเขาปรนนิบัติดูแลมารดาและลูกเป็นอย่างดี

………………………………………..

พัดที่นอนให้บิดา

          สมัยราชวงศ์ฮั่น  หวงเซียง เป็นชื่อของลูกกตัญญูคนหนึ่ง กำพร้าแม่ตั้งแต่อายุ 9 ขวบ เขาเฝ้าคิดถึงอาลัยผู้เป็นแม่ที่จากไปอยู่ทุกวันคืน หวงเซียงตั้งอกตั้งใจทำงานด้วยความขยันขันแข็ง คอยปรนนิบัติรับใช้บิดาอย่างดีที่สุดตามหน้าที่ของลูกที่ดี

    ในฤดูหนาว ก่อนที่บิดาจะเข้านอน เขาจะขึ้นไปนอนเกลือกกลิ้งบนที่นอน เพื่อให้ไออุ่นในร่างกายกลบความหนาวเย็นเสียก่อน... ในฤดูร้อน เขาจะใช้พัดโบกวีเพื่อไล่ความร้อนให้ที่นอนเย็นสบาย แล้วจึงเชิญบิดาขึ้นนอน เขาปฏิบัติเช่นนี้เรื่อยมาโดยไม่คิดเบื่อหน่าย

    กิตติศัพท์ความกตัญญูของเขาเลื่องลือไปไกลจนทราบถึงเจ้าเมือง ท่านจึงขอให้ทางราชสำนักประกาศยก ย่องเกียรติคุณในความกตัญญูกตเวทีของหวงเซียง จนเป็นที่ทราบกันตราบทุกวันนี้

………………………………..

เก็บผลหม่อนเลี้ยงมารดา

            สมัยราชวงศ์ฮั่น  ไช่ซุ่น กำพร้าพ่อแต่เด็ก เขาปรน นิบัติดูแลมารดาด้วยความกตัญญูยิ่ง ขณะนั้นบ้านเมืองเกิดสงครามข้าวยากหมากแพง เขาได้แต่ไปเก็บผลหม่อนให้มารดาประทังชีวิตไปก่อน เวลาที่ไช่ซุ่นไปเก็บผลหม่อนจะต้องนำตะกร้าไปสองใบเพื่อแยกลูกหม่อนสีดำกับสีแดง

    บังเอิญพวกโจรป่ามาพบเข้า หัวหน้าโจรเกิดความประหลาดใจจึงถามว่า “ทำไมต้องแยกลูกหม่อนสีแดงและสีดำเป็นสองตะกร้าด้วย” ไช่ซุ่นตอบว่า “ผลหม่อนสีดำมีรสหวานจะเอาไปให้มารดารับประทาน ส่วนสีแดงมีรสเปรี้ยวเราเอาไว้กินเอง”

    หัวหน้าโจรได้ฟังเกิดความชื่นชมในความกตัญญูของเขา แม้จะตกอยู่ท่ามกลางภาวะอับจนแต่ก็ยังธำรงกตัญญูในจิตใจ เขาจึงสั่งลูกน้องให้นำข้าวสารสามกระสอบกับเนื้อวัวหนึ่งขามามอบให้นำกลับไปเลี้ยงดูมารดา

…………………………………………….